Magickris10tjes keukenexperimenten !

http://static.skynetblogs.be/media/109126/2429732719.jpg

It's a marshmallow world in the winter
When the snow comes to cover the ground
It's the time for play, it's a whipped cream day
I wait for it the whole year round.

Those are marshmallow clouds being friendly
In the arms of the evergreen trees
And the sun is red like a pumpkin head
It's shining so your nose wont freeze.

The world is your snowball, see how it grows
Thats how it goes whenever it snows
The world is your snowball just for a song
Get out and roll it along

It's a yum-yummy world made for sweethearts
Take a walk with your favorite girl
It's a sugar date, what if spring is late
In winter it's a marshmallow world.

Ik ben grote fan van ‘fusion-keuken’. Daarmee bedoel ik dan niet alleen de zogenaamde ‘wereldkeuken’, nee, ik ga zelfs een stapje verder met het woord ‘fusion’. Ik durf gerust in mijn keuken twee totaal verschillende culturen en kooktradities gaan verenigen.

Het volgende gerechtje is daar een perfect voorbeeld van :

Mijn ‘Barak-O-bami-goreng’.

(Oosterse noodles gemengd met een Italiaans sausje). Moet kunnen !

Ingrediënten (voor 3 personen) :

1 pak chinese mie of eiernoodles van 500 gram

1 verse prei

1 ui

4 verse tomaten

10 half-zongedroogde tomaatjes

1 potje ‘salsa calabrese’ van ‘Galbani’

2 kippefiletjes

250 ml volle melk

 Dit gerechtje klaarmaken is vrij simpel. Ik maak het vooral klaar als ik niet veel tijd heb en er van mij verwacht wordt dat ik in een half uurtje tijd een ‘vingeraflikkend wondergerecht’ op tafel kan toveren.

 In de wok stoof je de fijngesneden prei, de ui, de in blokjes gesneden verse tomaten aan. Daarna voeg je de kippefilets toe die je natuurlijk ook al op voorhand in fijne reepjes gesneden had.

Terwijl je dit geheel een tiental minuten laat doorstoven op hoge temperatuur, kook je de chinese mie of noodles in een pot met gezouten water gaar. De gaartijd kan ik je hier niet meegeven, dat moet je zelf maar zien op de verpakking, hé, want er is een groot verschil in ‘dikte’ of breedte van noodles. Ik hou persoonlijk meer van de fijner gesneden noodles, de echte chinese mie. (de witte doorschijnende versie)

 Als de wokingrediënten zowat klaar zijn, mag het potje ‘salsa calabrese’, de 250 ml volle melke en half-zongedroogde tomaatjes erbij.

Nu nog een paar minuten laten pruttelen en je hebt een lekker gerecht klaargemaakt en dat in een klein half uurtje tijd.

Het spreekt voor zich dat een puree met verse truffel lekkerder is dan een puree met een op olie-getrokken extract van een truffel, een tartuffata-potje.

De verse witte truffel is nog iets beter van smaak dan een verse zwarte truffel, zegt men. Verder is ze ook iets duurder dan de zwarte. Je betaalt toch al gauw een klein 15 à 25 euro voor 1 middelgroot bolletje. Ik moet zeggen dat ik alleen nog maar de verse zwarte truffel geprobeerd heb. De witte is nogal moeilijk te verkrijgen. Maar kent er iemand wat adresjes waar je deze unieke witte truffel vers kan kopen ?

Als je geen verse truffels kunt vinden, dan kan je tegenwoordig in de super-delhaizes  gewoon een potje ‘tartuffa’, ‘tartuffo-puree’ of ‘tartuffata-schilfers’ kopen.

Je mengt de inhoud van dit potje (het hele potje ! de olie + het truffel-extract’ tussen de versgemaakte puree, mmm... Het is bijna even lekker dan een verse truffel. Het is gewoon een gouden potje.

Je hebt natuurlijk een ‘espuma’ nodig. Ik heb hem zelf nog niet zo lang gekregen van mijn schoonvader voor Kerst. Het is één van de meest toffe keukenspeelgoedjes die er zijn uitgevonden de laatste 20 jaar. Ik vraag mij eigenlijk af wie er de espuma heeft uitgevonden ? Als ik op google kijk, wordt er ik eerlijk gezegd niet veel wijzer van...Je tikt in ‘patent espuma’ en je krijgt een hoop Spaanse sites over je heen geworpen.

(..of misschien bestaat er wel een Mr. Of Mrs. Espuma en hebben ze dat speelgoedje gewoon zijn of haar naam gegeven).

Voor wie de werking van een espuma nog niet kent, met dit keukenhulpje kan je de meest klontervrije schuimige en luchtige sausjes of aperitiefhapjes klaarmaken.

De voorbereiding en het gebruik van de espuma zal ik later op deze website uitleggen, want voor dit lente-menu heb ik het mezelf (weeral) gemakkelijk gemaakt en heb ik een kant-en klaar mengsel gekocht om rechtstreeks in de espuma te gieten. Een pak mango-ijscréme van 1 liter uit de vrieskast van de Delhaize !

Wat heb ik dus nodig voor deze bereiding ?

1 liter mango-ijscrème (Delhaize of ‘0-Cool’)

1 verse mango

Eerst en vooral, de ijscréme laat je gewoon ontvriezen tot het een lekker oranje papje geworden is. Ondertussen heb ik de verse mango gesneden in fijne blokjes van 1.5 cm.

Daarna heb ik enkele mooie cocktailglazen op de bodem gevuld met deze verse blokjes. Je kan deze blokjes ook kopen in de winkel, ik heb het eens geprobeerd, maar dan smaakt de mango meer naar de plastieken verpakking die errond zit. Absoluut niet aan beginnen dus met fruit uit de diepvries te kopen !

Als laatste ga je ontvrozen mangoijscréme  in de espuma gieten, je draait er in twee tussenpozen 2 gasflesjes op, goed schudden en de espuma is klaar. Dit mengsel spuit je dan over de verse mango-blokjes.

Voila, dat was mijn eerste vrij simpel lente-menu.

 Volgende week : Verse ‘zwarte-truffel-puree’ of is er ook een lekkere versie van ‘tartuffa’-puree?

Voor het hoofdgerecht heb ik het mezelf niet al te moeilijk gemaakt. De verse zalmmoten heb ik laten afsnijden van een héél groot viske bij Vishandel ‘De Walvis’. Al eens gezien hoe groot zo’n beestje is ? à 0.5 meter ! De visboer vraagt natuurlijk altijd hoe dik je je moten gesneden wilt hebben. Hoe dikker je ze koopt, hoe langer de gaartijd, maar ook hoe sappiger en hoe lekkerder ze zijn.

Mijn echtgenoot wilde de mootjes eerst gelijk een biefstukske aan beide kanten dichtschroeien, maar eigenlijk hoeft dat helemaal niet. Achteraf gezien, zou ik zelfs zeggen, niet doen ! Want eigenlijk waren ze daardoor nu‘slightly overdone’. Sorry schat, een zalmken is gene steak hé !

Je kan ze beter gewoon dadelijk op een geoliede bakplaat leggen, met een paar druppels citroen er bij. Je laat deze 20 minuten garen in een oven van 180 graden.

En dan heb ik Peter Goossens erbij gehaald. Echt waar !

Je kan natuurlijk uren en uren je aardappelen staan gaarstoven, deze met een passe-vite of een stamper fijnmalen, er de nodige kruiden bijdoen, het zal nooit zo’n goeie puree zijn als de gekocht versie in den delhaize van Peterke Goossens. Recht uit een pakske ! Hoe durf ik ?

Ik had natuurlijk liever de echte Peter Goossens in mijn keuken gehad, ... ik zie hem zo al mijn wortelkes en komkommerkes komen choppen met dat fijn hakmes van hem. Tsjak, tsjak, tsjak, tsjak, tsjak, ... maar ik neem voorlopig nog genoegen met de plastic versie van zij puree met echte hoeveboter.

Op 4 minuten tijd is de puree dus klaar. Opwarmen in de microgolfoven en om het wat af te werken, schraap ik er grote stukken peccorino over en wat fijngehakte peterselie.

Het slaatje is vrij makkelijk. Ik neem meestal een ijsbergsla en eventueel nog een klein zakje notensla. Deze was ik twee maal in koud water met een snuifjes zout erover (voor de beestekes, je weet wel) en dan maar droogzwieren. De ijsbergsla breek ik in klein stukjes en dan overgiet ik de ijsbergsla en de notensla met fijne olijfolie, citroen en honing als dressing.

De dressing kan je zelf naar eigen smaak bepalen. Ben je een zoetebek, doe er dan wat meer honing bij, heb je het liever wat frisser en pittiger, dan ga je voor wat extra citroen).

Ziezo, morgen volgt het dessert : De Espuma van Mango.

Ingrediënten voor 4 personen :

4 tomaten

2 uien

4 paprika’s (de groene en gele bij voorkeur)

3 verse chilli-pepers voor een mild pikante curry (4 chilli’s voor een extra pikante curry)

3 verse limoengras-stengels

1 liter kokosmelk uit blik

4 eetlepels tomatenketchup (kan vervangen worden door sap van ½  blik abrikozen op siroop)

2 eetlepels fijngemalen currypoeder

4 kippefiletborsten

2 handjes vol pijnboompitten

2 handjes vol gedroogde rozijnen

2 handjes vol gedroogde gele abrikozen

1 klein struikje koriander

1 snuifje zwarte peper

1 pakje filo of brikdeeg (voor wie het nog niet wist : dat is hetzelfde deeg als loempia-deeg)

Je moet een duidelijk plan hebben, vooraleer je hieraan begint.  

Voor mijn lente-menuutje van afgelopen zaterdag was het eigenlijk simpel. Mijn volk kwam pas ’s avond tegen 20.00 uur eten, dus ik had alle tijd om het brickdeeg al lang op voorhand af te bakken.

Om het effect van een kommetje te krijgen, had ik het brickdeeg gewoon in een diep soepkommetje opengevouwd en zo 10 à 15 minuten in een voorverwarmde oven op 200 ° stuk voor stuk laten bruin worden. Het leuke aan brickdeeg is dat dit soort deeg zowat elke vorm aanneemt die jij zelf hebt geplooid, vooraleer het de hete oven ingaat. Ik plooi de randjes van het brickdeeg altijd mooi naar boven toe, zodat het eruit ziet als een ‘omgekeerd rokje’.

Dan begin het vele snijwerk. Ik begin steeds met de tomaten, de paprika’s, de ajuinen, de chillipepers en de citroengrasstengels in kleine stukjes te hakken en deze te fruiten in een middelgrote wokpan. Op het bodempje van de pan doe ik steeds 1 klein centimetertje water, zodat het fruiten en garen nooit kan leiden tot ‘aanbranden’. Als deze 5 ingrediënten lekker mals geworden zijn, dan giet ik er het blik kokosmelk overheen.

Foto’s kokosmelk, citroengras, chilli’s

Nu is het moment gekomen om dit geheel met de mixer volledig fijn te mixen (ik heb liever geen brokjes in dit mengsel).

Nadat het geheel fijn gemixt is, gaat er bij deze melk die nu al een licht roze kleur gekregen heeft, de 4 eetlepels tomatenketchup bij en ook de 2 eetlepels currypoeder.

Daana mag je er ook onmiddelijk de pijnboompitten, de gedroogde rozijnen en abrikozen bijdoen.

Dit geheel mag nog een half uurtje op een heel licht vuurtje verder blijven sudderen (niet doorkoken hé, want kokossaus is romig en room mag je nooit volledig laten doorkoken).

Terwijl de wok staat te sudderen, snij ik dan de kippefiletborsten in kleine blokjes van 1 vierkante centimeter. Deze mag je dan gewoon gaar gebakken. Als deze gebakken zijn, mag je deze blokjes bijvoegen in de sauspan die staat te sudderen.

Na een half uurtjes sudderen zijn de rozijnen normaal gezien mooi opgezwollen en dik geworden en dat is het moment dat uw gerechtje klaar is om opgediend te worden.

Je kan dit gerecht eigenlijk al een paar uur op voorhand klaarmaken, want de smaak wordt er alleen maar beter van om enkele uren alle aroma’s van het fruit en de kruiden op te zuigen.

Als het moment daar is dat je moet opdienen, hoef je alleen maar het rokje van brikdeeg over uw soepkommetje te trekken en de thaise curry erin te decoreren. Je werkt af met een struikje koriander on top !

Tot morgen, à deel III vh lente-menuutje : Verse zalmmoot, hoeveboterpuree met peccorina en gemengd slaatje met frisse lente-dressing.

Als je uitgebreid gaat koken, moet je op voorhand een groot aantal zaken afwegen. Ga je echt alles tot in de puntjes zelf kopen en vers bereiden of laat je je al eens helpen door een goeie traiteur om niet echt A L L E S zelf te moeten doen. Als je bijvoorbeeld nog zelf deeg moet bereiden, uitrollen, afbakken, etc.., dan sta je niet 1 volledige dag in de keuken, maar eerder twee dagen.  Een slimme keukenprinses gaat die dingen dus vooraf zorgvuldig bepalen.

Het was al een tijdje geleden, maar afgelopen zaterdag heb ik nog eens uitgebreid gekookt voor een paar vrienden.

Aperitiefhapje :

Paketje van schotse zalm, gevuld met een julienne van ‘Pink Lady’ appel + lente-uitjes en lichte zoetzure dressing.

Voorgerecht :

Een kommetje van brickdeeg met rode thaise curry en gedroogde abrikozen en rozijnen.

Hoofdgerecht :

Schotse zalmmoot, puree afgewerkt met echte hoeveboter en peccorinokaas, verse slamengeling met fijne vinaigrettedressing

Dessert :

Espuma van mango.

Hoe begin je nu aan zulk menuutje?

Welke ingrediënten heb ik gekocht (en waar?) en bij welke heb ik mij laten helpen door een traiteur of een B.S.C. (beroemde.Sterren.Chef).

1. Het aperitiefhapje.

De flinterdunne plakjes zalm heb ik gekocht bij een bekende vishandelzaak in het Leuvense. ('De Walvis')

Ik laat het betere snijwerk liever over aan de visboer. Het is niet simpel om zelf zulke flinterdunne carpacio-sneetjes van een schotse zalm te snijden. Als ik het zelf doe, zijn ze nooit mooi van éénzelfde dikte gesneden (max. 2mm).

De pinklady-appels heb ik gekocht in de ‘Carrefour’, maar elke verse fruithandel verkoopt deze vandaag wel. Deze appels hebben echt een roos barbie-kleurtje, het lijkt wel of deze appeltjes van nature blozen. De smaak is subliem. Een bitterzoet appeltje.

Wat de uitjes betreft, je moet wel degelijk de zoete lente-uitjes kopen, een wereld van verschil in smaak met gewone ajuinen.

Voilà, het grootste werk is eigenlijk nu al gedaan,  het inkopen van de juiste ingrediënten.

Voor 4 personen, ga je twee pink lady appels fijn snijden in kleine blokjes van 0,5 cm en je doet hetzelfde met de zoetje ajuintjes. Je mengt deze goed door elkaar in een schaal en daarna overgiet je deze met volgende dressing :

-          2 eetlepels extra maagdelijke olijfolie

-          2 eetlepels vers geperst citroensap

-          2 eetlepels verse vloeibare honing van Meli

-          1 handjevol fijn gesneden bieslook

Nadat je al deze ingrediënten in een schaal goed gemengd heb, ga je deze fijne mengeling draperen op een sneetje zalmcarpacio en hiervan rechthoekige pakketjes of langwerpige rolltjes samenvouwen. Dat is al klaar !

Morgen : het voorgerechtje, de thaise curry.

Ik weet niet hoe het u vergaat in de keuken, maar ik heb zo van die periodes dat ik absoluut 'totally obsessed' kan zijn van 1 bepaald produktje. Tot ik die formule helemaal uitgemolken heb en dan ga ik over naar een volgend ingrediënt.

Twee weken geleden heb ik lekkere zongedroogde tomaatjes gekocht in de carrefour. Gekocht, jawel. Ik weet ook wel dat het natuurlijk beter zou zijn als ik ze zelf zou kruiden en drogen in de oven. Maar daar moet je natuurlijk een zee van tijd voor hebben. En die luxe heb ik niet. Het moet snel gaan en het moet lekker zijn. Het is zelfs zo dat je de lekkerste zongedroogde tomaat ook best laat drogen in de zon en niet in de oven. Ik laat 'tomaten drogen' dus met gemak over aan de Italianen en Spanjaarden. Ik zal wel proeven welke de lekkerste zijn.

Als je dus de kleine lettertjes op een pakje zongedroogde tomaten leest, moet je niet alleen de kruiding van de tomaten bekijken, maar ook de droogtijd. Je hebt 'half-zongedroogde' tomaten en deze die 'volledig' zongedroogd zijn. De halfgedroogde zijn echt wel de lekkerste. Hier proef je gewoon nog een stukje zon in de tomaat. Ik laat ze ook steeds helemaal uitlekken in een klein zeefje zodanig dat die doordrenkte olijfoliesmaak niet gaat overheersen. En voor mijn part mag er altijd voldoende look inzitten, dat geeft een extra fijne 'touch' aan het tomaatje. Als de marinade dan verder afgemaakt is met een standaard provençaalse kruidenmengeling, dan heb je het juiste pakje in de hand.

Mijn favoriete bereiding met zongedroogde tomaatjes is nog steeds een toastboterhammetje met een plakje geitenkaas erop en dan afgewerkt 'on the top', de zongedroogde tomaatjes.

Het begin. Het moeilijke begin.

Ik heb er lang over nagedacht of ik wel een derde weblog zou opstarten. De reden van mijn aarzeling gaat dan steeds over ‘Wat is het nut van mijn keuken-escapades op papier te zetten?”.  of  : “Ga ik niet teveel mensen tegen de schenen stampen in de magische wereld van de keuken”. Ik heb geen koksdiploma, laat staan dat ik dus de basisregels van ‘koken’ ken”.

Verder valt ook nog te bedenken of het niet ‘erover’ is om vandaag een website over louter ‘food’ op te starten als de helft van de wereldbevolking tegenwoordig te weinig heeft van juist die éne  belangrijke behoefte: ‘water & food!’. Als je dan weet dat de mediatechnologie tegenwoordig alle stukjes die je schrijft makkelijk kan vertalen in zowat elke taal en uw stukje misschien gelezen wordt in ‘Afrika’ of ‘Papoua-guinea’, dan denk je : ‘Is het vandaag wel verstandig om hierover te schrijven?’ Binnenkort willen alle mensen die in het zuidelijk halfrond onder de evenaar wonen in het noordwesten van europa komen wonen’.

Ik ben mij er dus absoluut van bewust dat dit weer een “luxe-website-je” zal worden. De drang om aan dit schrijfplezier toe te geven is echter zoveel groter dan al deze hiervoor beschreven achterliggende gedachten.

Te nemen of te laten ! Zeg niet dat U niet gewaarschuwd was !

Als je aan iemand vraagt of zij of hij goed kan koken en dat blijkt niet het geval te zijn, dan krijg je meestal een antwoord in de trend van : 'ik kan een eitje bakken maar daar stopt het dan ook mee’.

Om dus te beginnen met het absolute begin der keukenbeginselen... ik kan heel goed eitjes bakken.

Mijn baas vraagt zich af waarom ik niet meer schrijf op mijn blog? (heeft hij mijn vorige blogs dan gevolgd? (oh help!) En nog beter, vond hij mijn blogjes goed ? Soit, ik voel mij nu wel geweldig geflatteerd) Misschien moet ik er dan toch maar eens mijn tanden inzetten. In de opstart van deze keuken-experimenten-blog.

Ik heb er lang over nagedacht hoe ik deze blog het best aanpak, Ik heb urenlang gelezen, gechat met andere foodlovers-blogs. Ik heb hun aanpak en de evolutie van hun blog van kortbij gevolgd en vandaag weet ik met grote zekerheid toch al waar ik aan begin.

Ik weet hoe ik deze blog wil zien evolueren, ik weet wat ik wil schrijven en nog beter : ik weet heel zeker wat ik niet wil schrijven !

Maar eerst een vooral ga ik naar de 'coiffeur'. Een nieuwe blog start met een mooie foto en dan moet mijn haar vooral goed zitten hé.

Tot eerstdaags.

Magickris10tje